Heimsreisan okkar

Leidir okkar Onnu skildu a hadegi i gaer tegar hun flaug fra Miami til Orlando og tadan heim. Eg sat eftir a flugvellinum i Miami pinu leid, en lika pinu spennt yfir ad vera ad fara ad ferdast ein svona langa leid. Eftir ad nornin sem tekkadi mig inn var naestum buin ad graeta mig for eg inn i frihofn til ad leita ad fruit snacki. Leitin bar engan arangur. Nu, tad gerdist svosem ekkert markvert fyrr en nokkud var lidid a flugid ad flugstjorinn tilkynnti ad velin yrdi ad snua vid og lenda a Bermuda (ekki hljomsveitinni). Eg fekk audvitad afall, handviss um ad badir hreyflar vaeru biladir og tetta vaeri okkar sidasta stund. Tad kom to i ljos ad einn farteganna fekk heilablodfall og turfti tvi strax ad komast undir laeknishendur. Vid flugum tvi i klukkutima til baka og bidum i klukkutima a flugvellinum adur en vid forum aftur i loftid. Vid lentum ekki i London fyrr en rumlega niu, tremur timum a eftir aaetlun. Svo bidum vid i einn og halfan tima i velinni tvi Heathrow gaejarnir voru ekki tilbunir. Tad var lang skemmtilegast! En nu er eg semsagt komin a Stansted, treytt, med skitugt har (er pinu eins og utigangskona) og bid spennt eftir ad geta tekkad mig inn i sidasta flugid mitt, fram ad paskum allaveganna.
Ad lokum vil eg benda hringiodum vinkonum minum a ad tad er alveg jafn dyrt fyrir mig ad taka vid simtolum i danmorku eins og i odrum utlondum tannig ad eg bid taer vinsamlegast um ad bida tangad til eg fae saenskt simakort einhverntiman i naestu viku, ta ma hver sem er hringja eins oft og hann timir!