Heimsreisan okkar

Já góðir gestir, þá er ég loksins komin á áfangastad heimsreisunnar og henni því formlega lokið. Ég lenti í miklu veseni við að komast frá London til Danmerkur, þurfti að millilenda i Gautaborg eina nótt og taka ferju til Frederikshavn. Ég viðurkenni ekki að flugklúðrið hafi verið mér að kenna, þó ég geti ekki kennt neinum öðrum um það. Það virðast samt vera einhver álög á mér og ég kemst greinilega aldrei klakklaust frá Stansted til meginlands Evrópu (þið sem voruð með mér í fyrra skiptið: það var sami kall að rífa af miðunum núna og í fluginu til Tékklands, hann boðar greinilega ógæfu).
Hvað sem því líður, ég komst loks til Sunnu (með hjálp vina og ættingja) og eyddi helginni hjá henni í góðu yfirlæti. Á föstudeginum kíktu Sandra og Benni við hjá okkur og við fórum á skauta, kíktum í búðir og drukkum kakao. Um kvöldið fórum við Sunna á háskólafest þar sem bjórinn var seldur á 10 kr danskar og þverröndótt virtist vera þemað. Á laugardeginum hélt Sunna upp á afmælið sitt í félagi við aðra íslenska stelpu, Lísu, og maður lifandi, ég hef ekki farið í annað eins partí í lengri tíma. Sandra og Benni misstu sannarlega af dönsku fjöri, hefði verið enn skemmtilegra ef þau hefðu verið aðeins lengur. Það var limbókeppni, bjórþambs-appelsínu-blöðrusprengju-lakkrísátsboðhlaup og auðvitað Tópas og Opal (og restin af ógeðslega hrísgrjónabrennivíninu sem ég kom með frá Kína). Bleik bolla og bleik kaka eins og fólk gat í sig látið. Sannarlega skemmtilegt partí, eins og Sunnu er von og vísa. Myndir úr heimsókninni má sjá á síðu Sunnu.
Ég komst samt að þeirri niðurstöðu nú um helgina að Danir eru bara ekkert jafn ligeglad og allir eru alltaf að tala um. Reglur og rúðustrik virðast hinsvegar eiga mjög vel við þá. Eftir nokkra umhugsun komst ég að þeirri niðurstöðu að ástæðan fyrir því að Íslendingar halda að Danir séu svona ligeglad er sú að Íslendingar hafa bara hangið með einhverju liði úr Kristjaníu sem veit ekki hvað snýr upp né niður, og er bara ligeglad með það. Já, það er gott að alhæfa.
Og nú er ég komin til Kristianstad, til Gylfa, er að verða búin að taka upp úr töskunum og sé fram á góða tíma. Vantar bara vinnu, þarf að bæta úr því.

Ég ætla að flytja mig yfir á gamla bloggið mitt þannig að ég kveð þessa síðu í bili, allaveganna þangað til við Anna förum aftur á flakk. Allir að skora á Önnu að byrja að blogga sjálfstætt og allir á mig.

Leidir okkar Onnu skildu a hadegi i gaer tegar hun flaug fra Miami til Orlando og tadan heim. Eg sat eftir a flugvellinum i Miami pinu leid, en lika pinu spennt yfir ad vera ad fara ad ferdast ein svona langa leid. Eftir ad nornin sem tekkadi mig inn var naestum buin ad graeta mig for eg inn i frihofn til ad leita ad fruit snacki. Leitin bar engan arangur. Nu, tad gerdist svosem ekkert markvert fyrr en nokkud var lidid a flugid ad flugstjorinn tilkynnti ad velin yrdi ad snua vid og lenda a Bermuda (ekki hljomsveitinni). Eg fekk audvitad afall, handviss um ad badir hreyflar vaeru biladir og tetta vaeri okkar sidasta stund. Tad kom to i ljos ad einn farteganna fekk heilablodfall og turfti tvi strax ad komast undir laeknishendur. Vid flugum tvi i klukkutima til baka og bidum i klukkutima a flugvellinum adur en vid forum aftur i loftid. Vid lentum ekki i London fyrr en rumlega niu, tremur timum a eftir aaetlun. Svo bidum vid i einn og halfan tima i velinni tvi Heathrow gaejarnir voru ekki tilbunir. Tad var lang skemmtilegast! En nu er eg semsagt komin a Stansted, treytt, med skitugt har (er pinu eins og utigangskona) og bid spennt eftir ad geta tekkad mig inn i sidasta flugid mitt, fram ad paskum allaveganna.
Ad lokum vil eg benda hringiodum vinkonum minum a ad tad er alveg jafn dyrt fyrir mig ad taka vid simtolum i danmorku eins og i odrum utlondum tannig ad eg bid taer vinsamlegast um ad bida tangad til eg fae saenskt simakort einhverntiman i naestu viku, ta ma hver sem er hringja eins oft og hann timir!

Elskuleg amma min Jona lest tann 11. januar. Mig svidur sart ad vera svona langt i burtu og ad geta ekki kvatt hana med fjolskyldunni. Hugurinn hefur verid mikid heima tessa sidustu daga.

Vorum að setja inn myndir. Bendi sérstaklega á fuglagetraunina.

Eftir að hafa verið í London í rúmlega hálfan sólahring er ég byrjuð að tala með breskum hreim, mæli allt í breskum einingum og er búin að finna nýjan uppáhaldsmat; snakk með ediki. London er annars alveg gúdd sjitt sko.

Svooo skemmtilegt